Büyümek Onların Olsun Anne

boyu kederinden kısa
hüznü gözlerinden renkli
yüreği teninden esmer bir çocuğum
sevinçlerimi daha onbeşimde
hayatın çıkmaz sokaklarında kilitlediğimden beri
bir tebessüm bile değmedi yüzüme



gözlerim hep ıslak mevsimlere gebe ağlamaktan
avuçlarımda hep o sızlayan kuş sesleri
vazgeçtim tavan arasına kaldırdığım ümitlerimden 
kaybettim yalnızlığın derin sularında sevmeyi
ve hiç tutturamadım mutluluk denilen ikramiyeyi
zaman neler götürürse senden
o kadar eksiliyorsun hayattan
ve hiçbir zaman da ilaç olmuyor zaman

küçükken büyümeyi isteyen çocuklardık biz
beyaz yakalarımıza hep adam ol diye dikildi motifler
bizim için büyümekti adam olmak
büyümek ve bir daha kanıyor diye dizimiz ağlamamak
meğerse çok yanlış öğretilmiş bize
büyüyünce daha çok acıyor insan
daha çok ağlıyor hatta
yüreğini yırtarcasına 
ve gün geçtikçe
kaybetmeye değil
kaybettiğini kabullenmeye alışıyor insan
dokuzumuzda bir bilyeyi kaybetmeye razı gelmezken
bugün neleri alıyor hayat bizden
gıkımız dahi çıkmıyor
aslında yaşlandıkça küçülüyor insan
küçülüyor hayalleri
beklentileri
ve yaşama sevinci
ağaran her saç bir keder ekiyor yüreğimize
geçen her vakit toprağa bir adım daha atıyoruz
hal böyleyken
neresinde bu zamanın ilaçlığı
merhem olan zaman nerede ?

işte bu yüzden büyümek istemiyorum ben anne
bana göğsünü siper et yine
yine sırtıma bak terledin mi diye
ezanları sınır koy yine bana
büyümek istemiyorum ben anne
boyu kederinden kısa
hüznü gözlerinden renkli
yüreği teninden esmer bir çocuğum
büyümek onların olsun
ben senin yavrunum hala anne ..

#abdullahcmk